
By Yogani from aypsite.org
Powinno się zacząć te lekcje od Lekcji 10 (pierwszej w tej serii) – Dlaczego Ta Dyskusja?
Pytanie: Jadę na prawie miesiąc do aśramu w Indiach. Będzie tam mój guru, ten, z którym czuję naprawdę głęboką więź.
Chciałabym Ci opowiedzieć o kilku rzeczach, które się u mnie dzieją. Cieszę się, że mam do kogo napisać i że w odpowiedzi na te moje „przygody” usłyszę coś więcej niż tylko serdeczny śmiech. (Mój guru zawsze tylko się uśmiecha albo śmieje.) Niecały rok temu powiedział mi, że stawiam opór. Nie chcę opierać się Prawdzie. Po co żyć w niewiedzy? A jednak jakiś opór musi jeszcze we mnie być.
Dzieją się ze mną najróżniejsze zwariowane rzeczy. To ja pisałam do Ciebie jakiś czas temu o tym, że kundalini towarzyszy mi od zawsze. Już jako małe dziecko widziałam światła, czułam wibracje, słyszałam buczenie i tak dalej. Ale teraz dzieje się jeszcze więcej. Muszę o tym opowiedzieć komuś, kto nie zna ani mnie, ani nikogo z mojego otoczenia. Wiele z tych rzeczy już przeżywałam, ale niektóre są dla mnie nowe. Spróbuję je po kolei wymienić.
Od czasu do czasu widzę błyski światła we wszystkich kolorach, szczególnie wokół zwierząt, ludzi i niektórych drzew.
Czuję, jak energia przepływa przez moje ciało. Jest w tym coś bardzo erotycznego, ale nie seksualnego (a przynajmniej niezupełnie…).
Czuję sztywność i ból z tyłu, u podstawy czaszki. Ból sięga karku i żuchwy. W tym odcinku kręgosłupa ciągle coś mi przeskakuje i strzela, szczególnie podczas oddychania kręgosłupowego, którego mnie nauczyłeś i które włączyłam do swojej praktyki pranajamy.
Prawa dłoń często zaczyna mi nagle drżeć. Kiedy czuję dodatkowy przypływ energii, zaciskam ją, a po chwili rozluźniam i szybko odginam do tyłu, jakby energia wręcz się z niej wylewała. W dłoniach i stopach często czuję wibracje.
Ogólnie czuję podekscytowanie.
Kiedy myślę o współczuciu moich guru, ogarnia mnie szloch. Wciąż słyszę od ludzi to samo, co Ty mi mówiłeś: że guru jest we mnie. I tu dochodzę do następnej rzeczy. Słyszę w głowie swoich guru. Wiem, że to brzmi dziwnie, ale kiedy potrzebuję odpowiedzi, oni mi jej udzielają. Właściwie mogłabym się z tym wszystkim zwrócić do nich, tylko że chciałabym też usłyszeć potwierdzenie od kogoś z zewnątrz.
Kiedy potrzebuję odpowiedzi, otwieram książkę Beyond Words i znajduję w niej dokładnie to, co powinnam usłyszeć. Nawet słowa są dokładnie takie, jak trzeba.
Kiedy patrzę na zdjęcie mojego guru i rozmawiam z nim w ten sposób, mam wrażenie, że się porusza. Na moich oczach zmienia mu się wyraz twarzy.
Wyczuwam, co czują inni ludzie, i nieraz mam wrażenie, że wcześniej niż oni sami wiem, skąd się to uczucie bierze.
Kiedy ktoś zadaje mi pytanie o życie duchowe, potrafię jakby usunąć się na bok i wtedy mam wrażenie, że ktoś inny odpowiada przeze mnie.
Czasem czuję się tak, jakbym się od siebie oddzieliła. Unoszę się w powietrzu niczym balon i patrzę na siebie z góry. Kiedy w takiej chwili spoglądam na ziemię, wydaje mi się, że jest strasznie daleko w dole… A przy tym mało czym się wtedy przejmuję.
Mam wrażenie, że różne rzeczy same się urzeczywistniają, choć nawet nie wyrażam takiej intencji. Wystarczy, że jakaś myśl ledwie mi przemknie przez głowę, a to już się dzieje.
Ostatnio często spotykam ludzi, którzy też są „na ścieżce”.
Nadal miewam takie napady, podczas których całym moim ciałem wstrząsa drżenie. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy wchodzę do pewnych miejsc, w których odczuwam coś wyjątkowo silnego.
Wróciły też te wybuchy energii, które co jakiś czas zdarzają mi się przez całe życie. Energia przebiega wtedy przez całe ciało i wystrzeliwuje we wszystkich kierunkach. Czuję przy tym niepokój w okolicy splotu słonecznego, raz po raz muszę przełykać ślinę i czuję, że chce mi się do toalety. Często rzeczywiście muszę zaraz jakiejś poszukać. Potem jestem zmęczona i trudno mi cokolwiek powiedzieć. Czuję się trochę oszołomiona.
Zauważyłam, że kiedy rozmawiam z ludźmi, przy których czuję się swobodnie, w moim kościele czy w grupie jogi, moje ciało samo zaczyna wyrażać błogość, którą odczuwa. Ręce unoszą się i kołyszą w powietrzu jak w tańcu, nagle staję w pozycji drzewa albo po prostu zaczynam tańczyć!
Kiedy medytowałam z pewnym mężczyzną z naszego kościoła, a była to medytacja tantryczna, znów zaczęłam mocno drżeć. Energia wznosiła się wzdłuż kręgosłupa i wydostawała się przez czubek głowy albo w okolicy ust czy trzeciego oka.
Wystarczy, że położę się i przez chwilę leżę nieruchomo, a już znacznie wyraźniej czuję energię. Podczas medytacji czuję, jak nadchodzą kolejne fale. Łaska zstępuje z góry i płynie przeze mnie w dół, w dół, w dół. (Dziękuję Ci, Boże! Dziękuję Ci, Guru!)
W okolicy trzeciego oka często czuję, jakby coś szybko wirowało.
Ostatnio często zdarza mi się to w samochodzie. Zaczynam odczuwać obecność mojego guru, czasem kilku moich guru, albo wdaję się z nimi w rozmowę. Wtedy coś we mnie narasta, takie podekscytowanie, że aż muszę krzyknąć! Wydaję z siebie przenikliwy, wysoki krzyk i jest w nim jakaś błogość. Prawa dłoń zaczyna robić to co zwykle, czasem szarpie mną też wzdłuż kręgosłupa. Czuję się przy tym zupełnie dobrze i nadal panuję nad samochodem.
Czasem wystarczy, że wykonam jakiś gest dłonią albo odrzucę włosy, a czuję się, jakbym to ja BYŁA moim guru. Wiem, dziwne. Czy ma to coś wspólnego z jednoczeniem się z guru? Przez tę krótką chwilę dosłownie nie potrafię odróżnić siebie od niego. Nawet o tym nie myślę. Po prostu przez mgnienie oka nie czuję między nami żadnej różnicy.
Ostatnio coraz częściej czuję potrzebę medytowania z innymi.
Dawniej potrafiłam tak pogrążyć się w medytacji, że potem niczego nie pamiętałam. Teraz podczas medytacji moim ciałem często coś szarpie.
Miałam dwa sny, a może wizje, w których w ogóle nie bałam się śmierci. W jednym stałam na płachcie z tworzywa sztucznego pośrodku oceanu, a wokół przetaczały się wielkie fale. W drugim jakiś mężczyzna zakopywał moją pomarańczową sukienkę. Sukienka symbolizowała duchowość i była jakby moją własną skórą. Patrzyłam, jak przysypuje ją ziemią i nic nie czułam. Jestem gotowa porzucić wszystkie swoje dotychczasowe wyobrażenia o „duchowości” i zacząć od nowa.
Zdaje się, że na planie astralnym dołączyła do mnie cała gromada duchowych przewodników czy nauczycieli. Nawet nie wiem, skąd o tym wiem.
Niedawno rozmawiałam przez telefon z kimś, kogo określa się jako „indygo”. Bardzo wyraźnie czułam jego obecność, chociaż nigdy nie spotkaliśmy się osobiście. Piękne uczucie.
Wyczuwam też wibracje niższych istot, a jedną z nich widuję w drzwiach mojej klasy. Często czai się tam jako ciemna sylwetka. Otwiera drzwiczki mojej szafki i robi różne podobne rzeczy, żeby zwrócić na siebie uwagę moją i moich uczniów.
Tęsknota jest bardzo silna. Czuję, że istnieje pewne „miejsce”, które już kiedyś znałam, ale nie potrafię do niego trafić i w nim pozostać. Pojawia się jak błysk i zaraz znika. Mój guru powiedział mi: „Tego jeszcze nigdy nie robiłaś”.
Tak czy inaczej, niedługo zobaczę się z moim guru. Tylko nie wiem, czy powinnam mu o tym wszystkim powiedzieć i z nim o tym porozmawiać. Nie wiem, co będzie dalej. Nigdy nie wiem. I nie muszę wiedzieć. Jestem tu po to, żeby mogło się to wydarzyć. Jeśli te wszystkie emocje i całe to zamieszanie są mi potrzebne jedynie po to, żebym wreszcie uwierzyła, to najchętniej przewinęłabym wszystko do chwili, kiedy już nie będę ich potrzebować. Llewellyn Vaughan-Lee opowiada o modlitwie dwuletniej dziewczynki, która powiedziała: „Boże, ja wiem”. A Bóg odpowiedział: „Tak, i Ja wiem”. Mój guru wie. A jednak przydałoby mi się jakieś wyjaśnienie. Czy możesz mi je dać? A może to część tajemnicy i gdyby ktoś mi ją zdradził, coś by przez to przepadło? A może i tak bym nie zrozumiała?
Czy powinnam medytować? Poznałam mężczyznę, z którym chciałabym medytować. Chodzi do mojego kościoła. A co z reiki? Czy mogę z kimś wymieniać się sesjami, raz dawać, a raz przyjmować? Czy to dla mnie teraz niewskazane?
Rozmawiałam z kimś, o kim wiem, że od dawna nad sobą pracuje. Jest jednym z nielicznych ludzi, którym się zwierzam. Nikomu wcześniej nie powiedziałam tego tak otwarcie, ale jemu opowiedziałam, że mogę w myślach porozumiewać się z moimi nauczycielami. Jeden mnie pociesza, drugi raczej dodaje mi zapału, a jednak w głębi wyczuwam w nich to samo. (Już się w tym gubię. Czy oni to ja?) Powiedział mi, że sam czegoś takiego nie doświadcza. Kiedy to usłyszałam, na chwilę zwątpiłam we własne doświadczenie. Przecież i on, i Ty wciąż mi powtarzacie, że guru jest we mnie. Już nie wiem, kim jestem. Czuję, jakbym się rozszerzała i stawała czymś innym. Może mój guru i pozostali nauczyciele są we mnie jako różne przejawy mojego wewnętrznego guru…
Może to pranajama, medytacja i asany tak przyspieszają bieg wydarzeń. Nadal jednak nie czuję, że dotarłam tam, gdzie kiedyś już „byłam”.
Mimo tego wszystkiego prowadzę dość zwyczajne, spokojne życie. Nadal uczę i planuję kolejne wyjazdy do Indii. Tym razem jadę się rozeznać. Jeśli poczuję, że to właściwy krok, wrócę na jakiś czas do domu, a potem przeniosę się do Indii na dwa lata, tak jak zasugerował mój guru. Z drugiej strony, żeby zachować wewnętrzną równowagę, muszę teraz więcej czasu poświęcać na oddychanie naprzemienne przez nozdrza. Mojej rodzinie nadal nie podoba się to moje zajmowanie się jogą, ale w mojej wspólnocie kościelnej i w mojej jogicznej rodzinie spotykam się ze zrozumieniem. Wciąż znajduję też trochę czasu dla psa i trzech kotów.
Często znajduję również chwilę na czytanie Twoich Zaawansowanych Praktyk Jogi. Do końca mam jeszcze daleko…
Wybacz, że tak się rozpisałam! Dużo się u mnie działo i potrzebowałam to z siebie wyrzucić. Mamy wszyscy wielkie szczęście, że jest ktoś, kto nam odpowiada i poświęca nam tyle uwagi, ile Ty nam poświęciłeś. Mam nadzieję, że dbasz też o swoje ciało i zanadto się nie przemęczasz.
Odpowiedź: Miło znów dostać od Ciebie wiadomość.
Wiele z tego, co opisujesz, wiąże się z procesem oczyszczania układu nerwowego. Miesza się w tym prawda i karmiczny „dym”, który powstaje w miarę rozpuszczania się i wypalania blokad. Może dlatego Twój guru nie komentuje poszczególnych doświadczeń. Nie sposób wyjaśnić każdego z nich i nadać sensu wszystkiemu, co się dzieje. Tam, gdzie chodzi o samo wypalanie się karmy, takie wyjaśnienie i tak niewiele by wniosło. A to, co prawdziwe, obroni się samo. Prawda jest tym, co pozostaje, gdy cała reszta już się wypali.
Chciałbym zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
Swoją praktyką przyspieszasz ten proces. To dobrze, ale jeśli praktyki jest zbyt dużo, jej objawy też mogą stać się zbyt silne. Wtedy warto rozsądnie dostosować intensywność praktyki. Nie ma sensu praktykować tak dużo, że w życiu zaczyna panować chaos i trudno normalnie funkcjonować. Wiem, że u Ciebie tak nie jest. Gdybyś jednak zbyt mocno naciskała, dokładając kolejne praktyki i wszystko inne, co teraz rozważasz, mogłoby do tego dojść. Przyda się więc odrobina umiaru i wyczucia co do tego, ile praktykujesz każdego dnia. Chcemy posuwać się szybko, ale w takim tempie, żeby po drodze nie rozpaść się na kawałki ani nie spłonąć.
Pamiętaj, że spośród praktyk poznanych w tych lekcjach to oddychanie kręgosłupowe najlepiej pomaga utrzymać równowagę. Ważne jest, ile czasu mu poświęcasz. Przesada w jedną czy drugą stronę może odbić się na równowadze albo na postępach. Praktykując dwa razy dziennie, poświęcaj na oddychanie kręgosłupowe tyle samo czasu podczas obu sesji. Może to być pięć, dziesięć, piętnaście minut lub więcej, zależnie od tego, z czym czujesz się dobrze. To samo dotyczy medytacji. Wokół tych dwóch praktyk skupiają się wszystkie pozostałe opisane w lekcjach.
Jeżeli podczas każdej sesji nakładasz na siebie podobne praktyki, na przykład stosujesz dwie lub więcej odmian medytacji albo łączysz więcej technik pranajamy, niż zaleca się w obrębie jednej metody, łatwo o zbyt intensywne uwalnianie się nagromadzonych napięć. To samo może się zdarzyć, gdy do własnej praktyki regularnie dokładasz praktyki grupowe. Najlepiej trzymać się stałego zestawu praktyk, które się wzajemnie uzupełniają, i dobrać ich intensywność tak, by robić możliwie duże postępy, a przy tym dobrze się czuć. Podsuwam Ci to tylko do przemyślenia. Wygląda na to, że dobrze sobie radzisz, choć trochę już sprawdzasz granice swoich możliwości. W Indiach zapewne posuniesz się jeszcze dalej, ale tam będziesz pod dobrą opieką, prawda?
Spośród doświadczeń, które opisujesz, dwa wydają mi się najważniejsze. Jedno to pojawianie się świadka, czyli budzenie się wewnętrznej ciszy. Drugie to erotyczne, ekstatyczne doznania wznoszące się w Twoim ciele. Oba leżą u samych podstaw procesu oświecenia i właśnie je rozwijamy poprzez zaawansowane praktyki jogi. Szczerze mówiąc, cała reszta to przemijające widowisko. Wystarczy zauważyć je mimochodem. Z pewnością nie warto dawać tym doświadczeniom pierwszeństwa przed praktyką.
Omówiliśmy to szerzej w niedawnej Lekcji 201 – Dramat przedwczesnego otwarcia korony. Dopóki wewnętrzna cisza, czyli zdolność bycia świadkiem, nie jest jeszcze ugruntowana, łatwo nadmiernie utożsamić się z tym, czego doświadczamy. Oświecenie nie polega na gromadzeniu doświadczeń. Kilka lekcji wcześniej była też mowa o tym, jak przebiega otwarcie czakry korony (Lekcja 199). Myślę, że obie te lekcje mogą Ci się przydać. Nie wszystko odnosi się do Twojej sytuacji, ale rozpoznasz w nich pewne elementy własnych doświadczeń, zarówno korzyści, jak i zagrożenia, z którymi już się zetknęłaś albo z którymi masz do czynienia teraz.
Jeśli chodzi o postrzeganie w sobie swojego guru czy też kilku guru, przypomina to proces opisany w lekcji 57, „Guru jest we mnie?”. Najpierw guru odzywa się w nas jako pragnienie. To pragnienie kieruje się na zewnątrz i prowadzi nas do wiedzy, do guru w fizycznej postaci albo do jednego i drugiego. Potem guru wraca do środka i tam go rozpoznajemy. To, że dostrzegasz w sobie swoich guru, jest więc naturalną częścią bhakti. Z czasem Twój guru, czy też wszyscy Twoi guru, roztopią się w budzącym się w Tobie oświeceniu i to Twoja własna Jaźń będzie promieniowała na zewnątrz. To wszystko również należy do procesu oczyszczania. Być może dlatego Twój guru nie poświęca temu wiele uwagi. Nie sposób zgłębić wszystkich szczegółów uwalniania się karmy. Wszystko to dzieje się w Tobie i nieuchronnie prowadzi Cię ku oświeceniu. To jest najważniejsze.
Wygląda na to, że radzisz sobie bardzo dobrze. Dbaj po prostu o to, by Twoja codzienna praktyka była stabilna. Zanim z pełnym zapałem rzucisz się w nowe praktyki, daj sobie czas, żeby zrozumieć, jak uzupełnią te, które już wykonujesz. Inaczej łatwo niechcący podwoić to samo i przesadzić. Potrzebujemy też pewnej dozy zwyczajnej, codziennej aktywności, żeby energie pobudzone podczas praktyki mogły się ustabilizować. Dlatego czasem mniej praktyki i więcej codziennych zajęć pozwala zrobić większy postęp. Oczywiście w Twoim pełnym zajęć życiu już jest na to miejsce. Tylko o tym przypominam.
Dziękuję Ci za troskę o mnie. Pewnie ucieszy Cię wiadomość, że kończę już publikowanie podstawowych lekcji na Yahoo. Pozostał mi wpis podsumowujący wszystkie zasady i praktyki oraz lekcja z kilkoma wskazówkami, jak zachować regularność praktyki, kiedy ma się mnóstwo zajęć. Dla większości z nas, przy wszystkich codziennych obowiązkach, to niemałe wyzwanie. Potem na Yahoo może być przez jakiś czas trochę spokojniej. W miarę możliwości nadal będę odpowiadał na e-maile i publikował wybrane pytania wraz z odpowiedziami.
Następnie chciałbym się skupić na wydaniu dwóch książek drukiem. Mam już dość dobrze opracowane wersje robocze obu. Jedna to rozszerzona wersja tych lekcji. Druga to powieść przygodowa z wątkiem duchowym i miłosnym, w której fabułę wplecione są rzeczywiste zaawansowane praktyki jogi. Jeśli ktoś zna dobrego agenta literackiego, który szczególnie interesuje się wydawaniem książek o duchowości i tematyce New Age, proszę o wiadomość. To mój następny krok.
Lekcje z Yahoo pojawią się również na ogólnodostępnej, bezpłatnej stronie internetowej. Chodzi o to, żeby ta wiedza nie zaginęła i żeby każdy, kto jej szuka, miał do niej łatwy dostęp.
Życzę Ci wspaniałego pobytu w Indiach! Chętnie przeczytam, co u Ciebie, kiedy już wrócisz.
Guru jest w Tobie.
Lekcja Następna – Wkrótce